تشنه ام، جانِ فراتِ همه، آبم بدهید

تشنه ام، جانِ فراتِ همه، آبم بدهید
یا به دریا خـــبر از حالِ خــرابم بـدهید
چون اباالفضلِ پر از عشق بیایید همه
بین گهوارهء پــرپــر شــده تابـم بـدهید
تشنه ام، با لب گلگونِ عطش واعطش ام
در دلِ بسترِ خون، رخـصتِ خـوابم بـدهیــد
حــربه ی حرمله ها با دل و جانم چه نکـرد
خــبر از تــشنگی و حـال خرابــم بـــدهــید
با نشان دادنِ گل های بخون خفته ی باغ
کـــمتر از دیدنِ این صحنه عذابم بدهید
ســاقـیـانِ لــبِ کــــوثر، بشتابید کـــنون
که از این تشنه لبی جام شرابم بدهید
کی می آیید به بالینِ منِ غرقــه به خـون
تا به پاس عطش ام، جرعه ای آبم بدهید
تـا نبینم غضب و چهره ی ظلمانی شب
با گل و لهجه ی خورشید جوابم بــدهید

 

شاعر: محمدعلی قاسمی
نوع شعر: غزل

پاسخ دهید