مقتل مختصر حضرت اباعبدالله الحسین سیدالشهداء علیه السلام

به میدان رفتن عزیز زهرای مرضیه(س) حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) و شهادت ایشان

نوشته شیخ حسین انصاریان

 

شدیدترین و کوبنده ترین و سخت‌ترین مصیبتی که در کربلا حادث شد و  بر موجودات، آسمان­ها، و زمین و جنّ و انس، و بر فرشتگان، و انبیا و اولیا گران شهادت حضرت سیدالشهدا امام حسین(ع)  بود.

مصائب حضرت(ع) را اهل‌بیت و امامان: چه به صورت زیارت و چه به صورت روایت و دانشمندان به صورت تاریخ کربلا، در کتاب‌هایی مثل ارشاد، منتخب طریحی، مقتل ابومخنف، لهوف سید ابن طاووس، فرسان الهیجاء، أعیان الشیعه، منتهی الآمال، ذریعه النجاه، نفس المهموم، کامل الزیارات، نقل کرده­اند.[۱]

یک مطلب مهم که بر شیعه لازم است به عنوان یک گنج معنوی از آن بهره‌مند باشد و در حفظ آن  بکوشد و به نسل‌های بعدی سفارش کند، گریه و گریاندن بر مصائب حضرت سیدالشهدا(ع)، که همه‌ی انبیا و امامان و اولیا و به فرموده‌ی امام سجاد(ع) همه‌ی موجودات در آسمان ها و زمین، در این گریه و گریاندن شرکت داشتند. امام رضا (ع) می‌فرماید:

 

نام حسین(ع)، مانند چهار آیه‌ی سجده‌­دار واجب قرآن است، هر که آن آیات را بشنود واجب است سجده کند، پس کسی که نام حسین(ع) را بشنود، واجب است گریه کند.

 و بر گویندگان مذهبی و مدیحه سرایان است که در سخنرانی­ها و مردم بدون ذکر مصیبت آن حضرت تمام نکنند. و این حقیقتی است که مراجع و بزرگان به آن اهتمام داشته ­اند. بعضی از فقها فتوا داده­اند سخنرانی و مداحی مستحب است و اگر کسی در این امر مستحب قرار گرفت؛ ذکر مصیبت امام حسین(ع) در پایان سخنرانی و مداحی واجب است. این فتوایی است که برخی فقهاء به این مسئله فتوا دادند. از جمله مرحوم حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی چنین فرموده ­اند. و حتی بعضی از فقهای بزرگ مانند مرحوم حائری مازندرانی که صاحب صد جلد اثر علمی است، فتوا داده ­اند که هر جا حسینیه ساخته می شود، تمام احکامی که در مسجد بار است، بر حسینیه هم بار است. یعنی همان طوری که قرآن می‌گوید جُنُب نمی تواند وارد مسجد شود، نمی‌تواند وارد حسینیه شود.

 

وسوسه‌های روشنفکران و غرب‌زدگان و آثار نوشتاری آنان را نسبت به گریه‌ی بر حضرت حسین(ع) و اهل بیت: باید نشخوارهای شیطانی بدانید. بنابراین هم گریه کنید و هم بگریانید و هم سنت گریه را